Do 1975 trenował w Stelli Gniezno (pod kierunkiem ojca Mariana), zdobywając tytuł mistrza Polski w 1974. Później bronił barw Lecha Poznań i z tym klubem świętował kolejne tytuły mistrzowskie – w 1977 i 1978. W 1978 powrócił do Stelli Gniezno, był tam również instruktorem.
Słynął jako skuteczny napastnik. W sezonie 1981/1982 otrzymał „Złotą laskę” dla najlepszego strzelca polskiej ligi (od Polskiego Związku Hokeja na Trawie i redakcji „Sportu”). W latach 1968-1976 wystąpił w 89 meczach reprezentacji narodowej i zdobył w tych spotkaniach 53 bramki. Brał udział w pierwszym starcie Polski w finałach mistrzostw świata (1975), dwukrotnie w finałach mistrzostw Europy (1970, 1974), a także w igrzyskach olimpijskich w Monachium (1972), na których polski zespół zajął 11. miejsce. Henryk Grotowski w turnieju olimpijskim strzelił 6 bramek.

Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener, m.in. w Polskim Związku Hokeja na Trawie opiekował się kadrą juniorów młodszych. Otrzymał tytuł Mistrza Sportu.